คำให้การจากความตาย: ศพที่มีสองชีวิต

ภูเมืองวางแฟ้มปราณีลงในตู้ ก่อนหยิบแฟ้มวีระชัยออกมาแทน

คดีหนึ่งปิดลงแล้ว แต่โต๊ะทำงานของเขาไม่ได้โล่งขึ้น

สำเนาบัตรนัด 2 ใบวางเคียงกัน ชื่อเดียวกัน วันเดือนปีเกิดเดียวกัน หมายเลขผู้ป่วยต่างกัน และชื่อผู้ติดต่อฉุกเฉินคนละคน

เขาพลิกไปยังภาพถ่ายมือซ้ายของศพ

นิ้วหัวแม่มือที่หายไปเป็นบาดแผลเก่า ขณะที่หญิงซึ่งโทรมาอ้างเป็นภรรยายืนยันว่าเห็นวีระชัยใช้มือซ้ายถือของในเช้าวันที่เขาตาย

พี่ชายผู้แจ้งพบร่างกลับบอกว่าวีระชัยไม่มีภรรยา

และผู้หญิงที่เธออ้างว่าเป็นนั้นตายไปแล้วห้าปี

ภูเมืองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ข้อความที่ส่งให้นวลละออยังคงไม่มีคำตอบ

เขาวางมันลงเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู

ดาบบุญส่งเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ เสื้อเครื่องแบบตึงบริเวณหน้าท้อง แต่สายตายังไล่ดูรายละเอียดบนกระดาษอย่างคนที่เคยทำงานสืบสวนมาก่อน

“รายการส่งสำเนาที่สารวัตรให้ตรวจครับ”

ภูเมืองรับมาอ่าน

“ผู้รับยังไม่ตรงกับที่อนุมัติ?”

“ครับ ผมแยกฉบับที่มีหลักฐานรับออกให้แล้ว ที่เหลือต้องตามว่าใครส่งต่อ”

ดาบบุญส่งเหลือบมองแฟ้มวีระชัย

“จะออกไปต่อคดีนี้หรือครับ”

“ต้องไปพบเจ้าของเบอร์ที่ผู้หญิงคนนั้นใช้โทร”

“อย่าเพิ่งถือว่าเจ้าของเบอร์เป็นคนโทรนะครับ”

“ผมรู้”

ดาบบุญส่งพยักหน้า ก่อนวางเอกสารอีกชุดไว้ข้างแฟ้ม

“ผมทำอำนวยการมาสิบกว่าปี กระดาษผิดแผ่นเดียว บางทีคนทั้งแผนกก็เข้าใจผิดตามกันหมด”

ภูเมืองมองชื่อผู้รับสำเนาอีกครั้ง

คำขู่จากคดีก่อนยังติดอยู่ในหัว

ถามคนที่นั่งใกล้คุณที่สุด

นวลละออไม่ได้เปิดภาพที่พิชญาส่งมาอีก แต่ยังจำมันได้ชัด

เธอเลื่อนข้อความของภูเมืองออกจากหน้าจอ แล้วเปิดภาพมือซ้ายของวีระชัยแทน

สิ่งนี้อย่างน้อยก็ตรวจสอบได้

แผลปิดสนิท รอยแผลเป็นเก่า ไม่มีทางที่นิ้วหัวแม่มือจะยังอยู่ในเช้าวันเดียวกับที่ชายคนนี้เสียชีวิต

นนท์วางภาพขยายลงบนโต๊ะ

“ภาพวีระชัยกับเด็กครับ ผมขยายส่วนกระจกให้แล้ว แต่รายละเอียดที่ไม่มีในภาพเดิม ผมกู้ให้ชัดไม่ได้”

นวลละออมองเงาชายอีกคนในกระจก

เห็นเพียงบางส่วนของใบหน้าและหัวไหล่ ตำแหน่งของเขาอยู่ด้านหลังคนถ่ายภาพ

“ยังบอกไม่ได้ว่าเป็นใครค่ะ”

“ครับ แต่คนนั้นอยู่ในห้องตอนถ่าย”

เธอพยักหน้า ก่อนเลื่อนภาพกลับไปดูวีระชัย

“เรามีไฟล์ต้นฉบับหรือยังคะ”

“ยังครับ ตอนนี้มีเท่าที่ได้รับมา”

“ต้องขอด้วยค่ะ ทั้งภาพก่อนหน้าและหลังจากนี้ ถ้ามี”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ภูเมืองยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมแฟ้ม

นนท์เก็บภาพที่เหลือช้า ๆ ก่อนพูดว่า “ผมไปเตรียมชุดภาพให้ตำรวจนะครับ”

เมื่อประตูปิด ภูเมืองวางกระดาษแผ่นหนึ่งลง

“เจ้าของหมายเลขยอมให้ไปพบแล้วครับ”

นวลละอออ่านที่อยู่

“ยืนยันว่าเป็นผู้หญิงคนที่โทรหรือยัง”

“ยัง เขายืนยันแค่ว่าหมายเลขเป็นของเขา ผมจะไม่บอกเรื่องที่พี่ชายวีระชัยพูดก่อน อยากฟังว่าเขารู้อะไรเอง”

“ดีค่ะ”

ภูเมืองมองเธอ

“หมอ เรื่องภาพที่พิชญาส่ง—”

“ฉันอยากดูประวัติการรักษา 2 ชุดก่อนค่ะ”

เขาหยุด แล้วเปิดแฟ้มตามที่เธอขอ

นวลละออรู้ว่าเขากำลังมองอยู่ แต่เธอยังไม่พร้อมฟังคำอธิบายระหว่างที่ตัวเองโกรธ จึงดึงเก้าอี้อีกตัวออกให้แทน

“นั่งสิคะ”

ภูเมืองนั่งลง

ช่องว่างระหว่างทั้งคู่ยังอยู่ แต่ครั้งนี้มีแฟ้มคดีวางคั่นกลาง และเขายังไม่ถูกขอให้ออกไป

“ใบส่งตรวจระบุผ่าตัดมือขวา” เธอชี้ข้อความ “แต่ร่างที่เราตรวจสูญเสียนิ้วหัวแม่มือซ้าย ส่วนบัตรนัดสองใบใช้ข้อมูลบุคคลตรงกัน เราต้องตรวจว่าประวัติแต่ละชุดถูกผูกกับคนเดียวกันจริงหรือไม่”

“มีคนใช้ชื่อวีระชัยอีกคน?”

“เป็นข้อที่ต้องตรวจค่ะ รวมถึงการบันทึกผิดด้วย ยังตัดอะไรออกไม่ได้”

ภูเมืองเปิดหน้าภาพถ่าย

“แล้วเงาคนในกระจก”

“ต้องตามหา แต่ภาพนี้ยังใช้ยืนยันตัวบุคคลไม่ได้”

เขาพยักหน้า จดสิ่งที่ต้องขอเพิ่มทีละรายการ

นวลละออมองมือเขาที่จับปากกา เมื่อก่อนเขามักเลื่อนสมุดมาให้เธอดูโดยไม่ต้องถาม

คืนนี้เขารอจนเธออ่านจบก่อนพลิกหน้า

ห้องพักของเจ้าของหมายเลขอยู่ชั้นสองของอาคารเก่า

ภูเมืองไปพร้อมลูกน้อง ตำรวจอีกคนประจำอยู่ด้านล่าง

เมื่อเคาะประตู หญิงวัยกลางคนก็เปิดออกโดยยังคล้องโซ่ไว้

“เรื่องวีระชัยใช่ไหมคะ”

“ครับ ขอคุยด้วยหน่อย”

เธอปลดโซ่ เปิดประตู แล้วถอยให้เข้าไป

บนโต๊ะมีโทรศัพท์วางอยู่ข้างแก้วน้ำ ภูเมืองขอให้เธอยืนยันหมายเลขก่อนเริ่มสอบถาม

ตรงกับหมายเลขที่ตำรวจตรวจพบ

“คุณเป็นคนโทรไปหาเจ้าหน้าที่หรือครับ”

“ค่ะ”

“คุณบอกว่าเป็นภรรยาวีระชัย”

หญิงคนนั้นก้มหน้า นิ้วถูขอบแก้วอยู่นาน

“ฉันพูดตามที่เขาบอก”

ภูเมืองไม่ขยับปากกา

“ใครบอก?”

เธอลุกไปหยิบซองจากลิ้นชัก แล้วส่งภาพถ่ายให้เขา

เป็นภาพวีระชัยกับเด็กใบเดียวกับที่นนท์ขยาย

ภูเมืองพลิกด้านหลัง ไม่มีข้อความ

“เขาให้คุณทำอะไรอีก”

“ให้บอกว่าเช้าวันนั้นวีระชัยยังมีนิ้วมือครบ”

“คุณเห็นวีระชัยจริงหรือเปล่า”

เธอส่ายหน้า

ภูเมืองวางภาพลงตรงระหว่างทั้งคู่

“คนที่สั่งคุณอยู่ในภาพนี้ไหม”

หญิงคนนั้นมองวีระชัย แล้วเลื่อนสายตาไปยังด้านหลังของเขา

นิ้วของเธอแตะกระจกในภาพ

“ตรงนี้ค่ะ”

ภูเมืองมองเงาสะท้อนชายที่ยังเห็นหน้าไม่ชัด

“คุณรู้ชื่อเขาไหม”

“ไม่รู้ค่ะ เขาไม่เคยบอก”

“แล้วทำไมคุณถึงทำตาม”

เธอเงยหน้าขึ้นเป็นครั้งแรก

“เพราะเขารู้ว่าลูกฉันอยู่ที่ไหน”